‘KIJKEN, KIJKEN EN DE REST ERBIJ DENKEN’

Ik mis Johan Cruijff. Het idee dat hij niet ieder moment over voetbal, politiek of andere zaken zijn mening kan geven, went maar niet. Je ziet Mart Smeets en Tom Egbers bij de recente terugblikken stuiteren bij de ongerepte logica van JC. Even onnavolgbaar als onbegrijpelijk maar tussen de losse flodders door plotseling briljant. Mijn stadgenoot die op mijn verjaardag kwam te overlijden, zou in deze ongekende tijden dankbaar zijn geciteerd. Helaas wel uit het oude oeuvre van deze onbedoelde ‘woordkunstenaar’.

Zou het orakel de bestrijding van het virus als volgt beschrijven? Johan probeerde er indertijd De Italianen mee te typeren: ‘Corona kan niet van je winnen, maar je kunt er wel van verliezen’. Misschien wel zijn beroemdste uitspraak is ‘Ieder nadeel heeft zijn voordeel’. Die intelligente lockdown (het nadeel) zorgt er wel voor dat mensen méér thuis zijn en dat daardoor gezinnen veel beter met elkaar leren omgaan (één van de voordelen). Sterker nog, Johan vergeleek ooit het Totaalvoetbal met zijn eigen familie waarin de taken rouleerde. JC hield niet van ‘Mensen die bewegen maar niet weten waar naar toe’. Een credo dat in een ‘anderhalve metersamenleving’ iedereen scherp had kunnen houden.

Zelfs in het racismedebat zou Nummer 14 een voorbeeld kunnen zijn. Hoewel hij in zijn carrière harmonieus met gekleurde spelers samenwerkte, vervolgens met zijn foundation in bijvoorbeeld Afrika en India actief was, werd de blanke Johan door Edgar Davids van racisme beticht. Het verwijt werd geen moment serieus genomen. Zijn onbetwistbare acties spraken luider dan die ene opmerking die hij had gemaakt over Davids aanstelling in de Raad van Commissarissen. Cruijff deed er het zwijgen toe. In het huidige tumult stelt ‘De Pitbull’ zich mild en constructief op.

Of Cruijff zich daadwerkelijk over het Coronavirus zou hebben uitgesproken, is waarschijnlijk. Dat hij zich zou hebben bemoeid met de hervatting van het voetbal; dat staat als een paal boven water. Bijna overal wordt weer gespeeld en worden straks kampioenen gekroond. Nederland was één van de eerste landen die de deur van de competitie in het slot gooide. Bij monde van Marc Overmars ondersteunde Ajax hardop een beslissing waar op zeker gedonder van zou komen. Er was bovendien geen reden tot haast en van AZ kon niet verwacht worden dat ze hun voordelige onderlinge resultaat met de Amsterdammers niet in de strijd zouden werpen. Vanuit Barcelona zou Johan Ajax ongetwijfeld hebben gewezen op een gebrek aan overzicht en ambitie. Ook al is het zonder publiek; hoe geweldig zou het zijn om Ajax nu te zien strijden voor een nieuwe landstitel? We snakken naar onze Eredivisie en iedereen had die lege stadions voor lief genomen. Zoals de ‘Klisjeemannetjes’ Van Kooten en De Bie dolden over hoe je opgewonden kon raken van pin-upgirls in de Panorama: ‘Kijken, kijken en de rest erbij denken

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – juli 2020 (#82)

DE LAATSTE DANS

Terwijl de naar ‘live’ competitiesport verlangende wereld zich vergaapte aan tien delen Michael Jordan en de Chicago Bulls, vierde Ajax en herdacht voetbalhunkerend Nederland de laatste Champions leaguetitel van de Amsterdammers, 25 jaar geleden. Aan de vooravond van de ESPN (en Netflix) serie ‘The Last Dance’ sprak MJ de verwachting uit dat hij wel eens zou kunnen overkomen als een ‘verschrikkelijk persoon’. Iemand die niets en niemand spaart om te kunnen winnen. Het is een vermoeden dat je Louis van Gaal nooit zal horen uitspreken. Hij weet zich boven alle partijen en regisseert nauwkeurig wat er over hem naar buiten komt. Hoewel Jordan een vanzelfsprekende ‘Final cut’ had over deze volumineuze documentaire, maakte hij daar volgens regisseur Jason Hehir geen enkele keer gebruik van. Van Gaal geeft daarentegen onomwonden toe hele interviews te herschrijven. Uiteraard onder het mom dat het er zó moet staan zoals hij het bedoeld heeft. De journalist op audiëntie en als doorgeefluik.

Nooit eerder werd Louis aangesproken op zijn aanstelling bij FC Barcelona (1997), nog voordat de zittende trainer Bobby Robson moest worden weggewerkt. Hij arriveerde in Catalonië, één jaar na het gedwongen vertrek van Johan Cruijff en trapte onmiddellijk tegen het paradepaardje van JC. Alles moest anders, te beginnen bij de jeugdopleiding. Collega Robson slachtofferen en acht jaar Cruijff achteloos devalueren. Niet vreemd dat het nooit meer goed kwam tussen de heren. Van Gaal waste zijn handen in onschuld. Ook toen hij zich door de Raad van Commissarissen zonder een afwezige Johan liet benoemen tot algemeen directeur van Ajax (2011). Het was een regelrechte coupe en de voorspelbare ellende was niet te overzien. De club en zijn iconen zaten voortdurend in de rechtszaal. Van Gaal kwam echter niet in beeld, werd hierover nooit bevraagd en verklaart nu doodleuk in zijn recente boek dat louter de RvC in deze verantwoordelijkheid droeg. Tijdens het persoffensief rond ‘LvG’ kon Louis zijn wrok tegen Cruijff nog altijd niet bedwingen. De gehele voetbalwereld roemt JC om zijn immense invloed die door Van Gaal desgevraagd vluchtig wordt gedecimeerd tot slechts het ‘spelen met een valse spits’. De voorzichtige hoon die hem vervolgens ten deel viel, moet hem hebben verrast want Louis van Gaal komt toch overal mee weg?

De journalisten waar hij standaard, een ziekelijk vijandige relatie mee onderhoudt, zijn murw gepatroniseerd en mijden bij voorkeur de confrontatie. In één van zijn laatste persconferenties als trainer van Manchester United vertelde hij opeens dat Wayne Rooney ‘the best captain’ was waarmee hij had gewerkt. Hoe zou Danny Blind hierop reageren als hij dit hoort, vroeg hij zich geëmotioneerd af. Na die laatste klus in Engeland, besloot een  gepensioneerde Van Gaal in een docu over Danny dat juist hij zijn beste aanvoerder was geweest. Niemand weet hoe Wayne dit nu moet verwerken of is hij onwetend, deze dans ontsprongen?

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – juni 2020 (#81)

COMPLOTDENKEN

Het had achter de Noord-Koreaanse deuren van de UEFA scheidsrechtersbijeenkomst op Mallorca geheim moeten blijven. De volledige vergadering en zijn voorzitter waren unaniem in hun evaluatie. Ajax was op bezoek bij Chelsea bij een 1-4 voorsprong onvergelijkbaar zwaar benadeeld door de Italiaanse arbiter Gianluca Rocchi dat het een godswonder was dat de Amsterdammers het op een 4-4 gelijkspel wisten af te sluiten. De schande van Londen zou bijdragen aan het missen van de knock-outfase van de Champions League en de prelude zijn van de daaropvolgende depressie waarin Ajax in 16 wedstrijden, 8 keer zou verliezen en uit de KNVB beker zou worden geknikkerd.

Grensrechters zijn masochisten. Ze gaan ambitieus aan een zijlijn staan terwijl bijvoorbeeld ‘Buitenspel’ door hen fysiek onmogelijk kan worden beoordeeld. Het vertrek van de bal en de positie van de ontvanger is vaak genoeg door twee ogen niet in hetzelfde beeld te vangen. Scheidsrechters horen niet op te vallen maar dat is teveel gevraagd. Ondanks uniforme richtlijnen fluiten ze allemaal hun eigen wedstrijdje en dat van enige individuele consistentie al geen sprake is, zet ze niet aan het denken. Oud-UEFA-voorzitter Lennart Johansson pareerde de kritiek op de arbitrage door te stellen dat zolang de spelers fouten maken, het falen van leidsmannen, hen niet aangerekend mag worden. Alsof een rechter in een proces er met de pet naar mag gooien omdat de verdachte (en dat is ‘fout’) de wet heeft overtreden.

Dat de UEFA graag de andere kant op kijkt, is Ajax niet onbekend. Op 13 september 1978 verloor Ajax in Bilbao (2-0) van Athletic. In de prachtige ‘Kathedraal’ San Mamés zag de West-Duitser Walter Horstman een doelpunt in een schot van Vidal op de reclameborden. De foto’s illustreerden later het onrecht dat in Amsterdam kon worden rechtgezet (3-0). Dit verzonnen doelpunt is echter onschuldig, vergeleken met de ‘De moeder aller dwalingen’, een flagrante omkoping zonder consequenties.

Op 7 december 2011 verloor Ajax bij Real Madrid (3-0) terwijl Olympique Lyon gelijktijdig in Zagreb tegen het uitgeschakelde Dinamo met groot verschil moest gaan winnen om Ajax op doelsaldo uit de Champions League te wippen. De dubieuze avond zou het begrip de ‘Knipoog-Kroaat’ opleveren. Domagoj Vida die de Lyon-spits Gomis bij de vijfde goal, pontificaal laat weten dat de prijsafspraak voorspoedig verloopt. Olympique zou aan de 1-7 uitwinst voldoende hebben. De Fransen speelden al met 10 man toen het eerst op achterstand kwam en toch zag de UEFA zag geen enkele reden tot onderzoek.

Het complotdenken werd door de catastrofe op Stamford Bridge nieuw leven ingeblazen. De ‘bevelhebber’ Rocchi fluit inmiddels niet meer maar daar is Ajax niet mee geholpen. De Amsterdammers hebben echter niet altijd over scheidsrechters te klagen. In de bekerfinale van 2002, stond Wamberto naar zijn zeggen ‘drie meter’ buitenspel om een verlenging af te dwingen. Daarin scoorde Zlatan de ‘Golden goal’.

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – mei 2020 (#80)

‘SOCIAL DISTANCING’

Het leven zoals we dat gewend zijn, is met een onvrijwillige ruk aan de maatschappelijke handrem tot stilstand gekomen. Verlaten straten, dichte winkels en afgelaste evenementen illustreren een apocalyptisch land en hoofdstad. Het Coronavirus grijpt zodanig om zich heen dat sport in het algemeen en ook het heilige voetbal niet langer kunnen worden beoefend. Zelfs niet zonder publiek. Alle competities liggen stil, het EK en De Spelen zijn een jaar uitgesteld en het moment dat er weer tegen een bal kan worden getrapt, is ongewis. Nederland denkt niet meer aan een titelstrijd tussen Ajax en AZ, onze kansen op dat EK of aan Gouden plakken in Tokio. Het gaat nu dagelijks om aantallen nieuwe besmettingen, ziekenhuisopnames, beschikbare Intensive carebedden en hoeveel mensen zijn overleden. Onheilspellende ranglijsten die sport, voetbal en andere bijzaken degraderen tot triviaal tijdverdrijf.

Een inzicht dat ons doet herinneren aan de zomer van 2017 toen een individueel incident, de sport- en voetbalwereld ook met een vergelijkbaar perspectief van relativering confronteerde. Nadat duidelijk was geworden dat Abdelhak Nouri als gevolg van zijn hartstilstand, blijvende schade had opgelopen, werd voetbal op De Toekomst onbewust onbeduidend. Een gemoedstoestand die pas enigszins kon worden geblust toen Ajax die betekenisvolle 34ste landstitel, twee jaar later op het Museumplein met de fans maar vooral met de familie van Nouri kon vieren.

Op 8 juli 2020 is het drie jaar geleden dat Nouri onderuit ging. Bijna een jaar na het ongeluk, sprak Ajax naar aanleiding van het omstreden optreden van de medische staf, bij monde van een geëmotioneerde Edwin van der Sar uit, aansprakelijk te zijn. Deze publieke biecht leek een prelude te zijn van een stijlvolle oplossing en passende compensatie voor de getroffen familie. Uit de voorlaatste uitzending van De Wereld Draait Door blijkt helaas een andere werkelijkheid. Ajax toont zich niet de warme club waar Abdelhak, Donny, Steven (Bergwijn) en Frenkie vriendschappen voor het leven sloten; het is nu het om centjes gaat, weer een koud, beursgenoteerd bedrijf waar blijkbaar de regie uit de handen van Edwin is gerukt. Voor onnodige aan- en miskopen en voor tussentijds verbeterde contracten liggen de miljoenen euro’s in kas voor het oprapen. De Raad van Commissarissen moet zich diep schamen dat dit dossier nog niet naar tevredenheid is afgerond. Wellicht zou een bezoekje van Danny Blind en zijn collega bobo’s aan de gevallen ‘Appie’, de onbegrijpelijke onzin van deze slepende kwestie duidelijk maken.

In deze tijden van collectief afgesproken huisarresten is ‘Social Distancing’ het laatste dat Ajax zich in deze zaak nog kan permitteren. Laat Van der Sar het daarom onmiddellijk genereus regelen. Het duurt te lang.

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – april 2020 (#79)

FOOITRANSFERS

In januari 2011 verkocht Ajax Luis Suarez voor 26,5 miljoen euro aan Liverpool F.C. dat op dezelfde dag Andy Carroll (wie?) voor een slordige 41 miljoen euro overnam van Newcastle United. Carrol zou in 58 wedstrijden, 11 keer scoren en vaal verbleken bij de 82 goals (en 47 assists) die de Uruguayaan in zijn 133 optredens voor The Reds zou laten optekenen. Suarez was in de Premier League van onmiddellijke meerwaarde, werd een wereldster terwijl de veel duurdere Carroll een voetnoot in het Engelse voetbal zal zijn. Ajax liet zich afschepen met het stilzwijgende argument dat het mindere niveau van de Eredivisie lage transfersommen rechtvaardigt. De Amsterdammers telden bovendien hun winstzegening want in 2007 had men slechts 7,5 miljoen euro aan FC Groningen overgemaakt.

Muzikant Bruce Springsteen adviseerde ooit ‘Don’t sell yourself short’ en het leek er verdacht veel op dat Ajax uiteindelijk heeft geleerd van de Suareztransactie. Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt gingen naar aanleiding van de Europese opleving tegen ongekende vergoedingen naar Spanje en Italië. De rol van de Eredivisie kon niet langer als de beperkende factor in de buitenlandse aanbiedingen worden ingebracht. De jongens hadden zich bewezen en alleen de hoofdprijs was bespreekbaar. Als we Mino Raiola mogen geloven, diende Juventus zelfs flink meer te betalen dan aan De Ligt en zijn entourage, vóór diens laatste spectaculaire seizoen, was toegezegd.

Dat Ajax aan de onderhandelingstafel ook een grote speler wil zijn, mag met de aanstaande transfers helaas weer in twijfel worden getrokken. Het contract met Hakim Ziyech werd tweemaal opengebroken. Het hield de Marokkaan langer in Amsterdam. Meer beloning, meer respect, meer fanadoratie maar ook de verontrustende belofte van het bestuur dat er ‘meegedacht zou worden met een transfer’. Het voor het Nederlandse voetbal unieke salaris van Ziyech had een opmaat moeten zijn voor een recordverkoopsom. Een simpele zakelijkheid die men blijkbaar niet kon ophoesten. Uitgerekend Chelsea, de ploeg waartegen Hakim op Stamford Bridge zijn C.V. uitbundig uitrolde, haalt hem voor een habbekrats van maximaal 44 miljoen euro op. Eigenaar Roman Abramovich en coach Frank Lampard kunnen in Londen hun geluk niet op met dit buitenkansje. Tevens de locatie – zo weten we nu het achter gesloten deuren door de UEFA is toegegeven – waar Ajax door arbitrale incompetentie in de 4-4 met Chelsea, zo’n 10 miljoen Champions League euro is misgelopen.

Met de verkoop van Ziyech doet Ajax zich Suarez-achtig tekort maar daar blijft het niet bij. Real Madrid is er al van verzekerd dat Donny van de Beek niet meer dat 55 miljoen euro hoeft te kosten.

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – maart 2020 (#78)

Mokum Magazine Maart 2020 1

TANGO TAGLIAFICO

Nicolás Tagliafico kwam in de winterstop van 2017/18 naar Amsterdam en debuteerde samen met zijn trainer Erik ten Hag in de 2-0 thuisoverwinning op Feyenoord. Nico had vlak vóór zijn transfer met een oude bekende van Ajax, CA Independiente ten koste van het Braziliaanse Flamengo, de Copa Sudamericana gewonnen. Als aanvoerder ging hij voorop in de Latijnse heksenketel die we kennen van de Copa’s America en Libertadores; de Zuid-Amerikaanse equivalenten van het EK en de Champions League.

Nico is niet bepaald onder de indruk van een Nederlandse Klassieker. Als Boca Juniors en River Plate elkaar in de Buenos Aires’ stammenstrijd treffen, dan is het de vraag of er geen doden vallen. De 2018 finale van de Copa Libertadores tussen deze gezworen vijanden moest daarom op een ander continent (Europa i.c. Madrid) worden afgewikkeld. Daarbij vergeleken zijn Ajax – Feyenoord, FC Barcelona – Real Madrid of Celtic – (Glasgow) Rangers FC, kinderpartijtjes.

De legendarische uitspraak van de befaamde Liverpool FC manager Bill Shankly: “Football is not just a matter of life and death; it is much more important than that!” zal in Argentinië worden beaamd. Toen Diego Maradona op het WK in 1986 ongegeneerd en onschuldbewust met de hand (‘van God’) scoorde, werd daar geen schande van gesproken. Integendeel, het was juist slim gedaan want hij kwam ermee weg. Voor de winst is immers alles geoorloofd. De lijst van voorbeelden van deze Zuid-Amerikaanse mores is oneindig. Het is de cultuur waarin de voetballer Tagliafico opgroeide. Hij is niet de ontdekking van de Amsterdamse scouting. Zijn zaakwaarnemer leurde met hem langs verschillende Europese clubs en Ajax hapte toe voor ruim 4 Miljoen euro; een koopje dat bij doorverkoop straks een veelvoud van de investering gaat opleveren.

De Argentijn bleek onmiddellijk een speler die je er goed bij kan hebben. Nicolás speelt met onvoorwaardelijke overgave; onbesuisd en onbevreesd. Hij pakt onderweg domme gele kaarten maar verzaakt nooit en je kunt hem aanvallend om een boodschap sturen. Met zijn 1 meter 71, meldt de international zich verrassend sterk in kopduels en scoort hij met dat hoofd ‘met gevaar voor eigen leven’ in overvolle strafschopgebieden uit corners en voorzetten.

Voetbal is net als De Tango in Argentinië een uitlaatklep. Deze ‘Dans van de Liefde’ raakt aan de spanning en aantrekkingskracht tussen man en vrouw. Het is de verleiding en daaruit de strijd die je zult moeten voeren. Met de verschillende emoties die de tango oproept, wil niet iedereen worden geconfronteerd en daarom is ‘Moed’ cruciaal. Ben je te onzeker, te gemakzuchtig of durf je simpelweg niet; dan wordt het ook niks. Blijf dan weg van de dansvloer, hijs je dan niet in het shirt van ‘Argentina’ of Ajax en trek je voetbalschoenen niet aan. Ik gok zo dat Nico héél goed kan dansen ….

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – februari 2020 (#77)

‘9 DAGEN IN DECEMBER’

In het kalenderjaar waarin AJAX Europees in hoofdletters werd geschreven en het eindelijk weer alle nationale prijzen bemachtigde; de club nog nooit zoveel doelpunten maakte en de recordkampioen dominant onderweg leek naar een 2019 ‘Copy & Paste’ 2020, werd nog vóór de winterstop de weerbarstigheid van de hoofdstedelijke heerschappij bloot gelegd.

Het zou een Netflix miniserie kunnen zijn. Ajax dat zich wentelt in globale adoratie en een uitpuilende kas. Een Champions League halve finalist die in hetzelfde toernooi blijft verwonderen; overtuigende uitslagen neerzet en tegenstanders oog in oog met doelman André Onana wonderwel ziet falen. Een ploeg die bovendien in twee confrontaties met Chelsea pontificaal arbitraal in het pak wordt genaaid. Een landskampioen die zijn gezworen concurrent uit Eindhoven zo hardnekkig ziet struikelen, omdat het twee geblesseerde oud-Ajacieden (Steven Bergwijn en Donyell Malen) langdurig moet missen, dat fans en volgers grapten dat Ajax al kampioen is als op de grachten wordt geschaatst en de 35ste titel niet met een rondvaarttocht kan worden gevierd.

Na de duizelingwekkende rondo tegen FC Utrecht, was Ajax in Lille zonder een geschorst verdedigingshart (Blind en Veltman) maar met een verrassend sterk nieuw centrum (Martinez en Schuurs), een verbluffende Ziyech en een wederom weergaloze goalie, zonder kleerscheuren aan de leiding van poule gekomen. Terwijl in Amsterdam bestuurders en de technische staf elkanders schouders complimenteus blauw sloegen, werden de eerste tekenen van de impasse zichtbaar. Aanvoerder Tadić kwam al weken niet meer uit de verf en door de achtereenvolgende blessures van Neres, Labyad en Promes was de snelheid uit het spel – waarin Dušan juist die lopende spelers kan lanceert – verdwenen. Ajax kwam tot stilstand; het voetbal werd voorspelbaar. Op vrijdag 6 december haalde Willem II zijn schouders er voor op in de JC ArenA (0-2). Vier dagen later verdiende Valencia helemaal niets in Amsterdam maar omdat Ajax geen oplossing wist te verzinnen, gingen de Spanjaarden met de winst (0-1) en Chelsea naar de Achtste finales. Op zondag 15 december stevende Ajax bij AZ op een aanvaardbare puntendeling af toen het pupillenverdedigen van Perr Schuurs, Myron Boadu de winnende treffer schonk. In negen dagen tijd werd de voorsprong op AZ teniet gedaan en is Ajax ‘veroordeeld’ tot de Europa league.

9 dagen december

Het is de naakte waarheid van de sport. Niets is zeker en voor altijd. De inmiddels ontslagen PSV trainer Mark van Bommel beriep zich op de genoemde blessures maar hem werd Calimerogedrag verweten, waar Ten Hag zich lang van distantieerde. In Alkmaar liep Erik echter alsnog leeg over de hoeveelheid wedstrijden en het gebrek aan rust. Ajax doet er goed aan een screenshot te maken van het huidige en wellicht incidentele verval. Een levendige herinnering die spelers die even niet aan voetballen toekomen, er van doordringt dat een sterke, goedbetaalde bank net als bij andere topclubs essentieel en doodnormaal is. Niet meteen je zaakwaarnemer bellen!

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – januari 2020 (#76)

MONUMENT VOOR MARC

Succes heeft vele vaders en hoewel we niet weten hoe de hazen bij Ajax precies hebben gelopen; we dus niet kunnen vaststellen hoe de bestuursbeslissingen tot stand kwamen, mag veel krediet voor de huidige status worden toegeschreven aan de directeur Voetbalzaken, Marc Overmars. Al was het alleen al, omdat toen men in Amsterdam vier jaar lang naast alle prijzen greep, hij als hoofdschuldige werd aangewezen.

Terwijl het vermogen van Ajax nog nooit zo hoog was, werd juist hem werd een gebrek aan visie en lef aangewreven alsmede een zuinigheid verweten die hem bij de supporters de vreemde bijnaam ‘Marc Netto’ opleverde. Alsof (interesse in) ‘Netto’ of wel ‘Wat houden we ervan over?’ synoniem aan bijvoorbeeld gierigheid is en, het in de doldwaze transferwereld geen uitstekende eigenschap is om behoedzaam te werk te gaan. Daarnaast werkte Het Technisch hart op De Toekomst als een dwangbuis voor Overmars. Het overleg stond een spannender transferbeleid en het Europees aanhaken in de weg. Dennis Bergkamp trapte regelmatig op de rem; wijzend op de aanwezige talenten en appellerend aan een belangrijk hoofdstuk uit het evangelie van Johan Cruijff; de jeugdopleiding. Als spreekbuis van dit hart, riep Marc hardnekkig dat Ziyech niet naar Amsterdam zou komen. Totdat weer een kwalificatie voor de Champions League voortijdig was gestrand (2016). De kapitaalinjectie opende een nieuw blikveld. Aan de hand van Bosz en Hakim, reikte Ajax tot in de finale van de Europa League.

Het zou nog één verloren seizoen duren; voordat Overmars in de zomer van 2018 een nieuwe, ongekende strategie ontvouwde. Vanuit de prijzige Premier League kwam Daley Blind vroegtijdig thuis en werd na twee gemiste kansen, eindelijk Dušan Tadić aangetrokken. Investeringen die binnen het jaar ondubbelzinnig uitbetaalden. Erik ten Hag viel met zijn neus in de boter. Een bevrijde directeur Voetbalzaken pakte – ongetwijfeld in samenspraak met Edwin van der Sar – onmiddellijk door en zij sloopten een ander heilig huisje: het salarisplafond.  De contracten van de belangrijke spelers werden opengebroken; verlengd in jaren en de beloning verhoogd in euro’s. Alles om straks bij de onvermijdelijke transfers, hoofdprijzen te kunnen vragen. Overmars staat inmiddels aan het roer van een brutale koerswijziging. De durf die hij, gesteund door Van der Sar en de Raad van Commissarissen, heeft getoond, maakt hem het gezicht van de omwenteling die zelfs Europees aandacht opwekte.

Ajax voetbalt weliswaar adembenemend in de geest van zijn voetbalvader; het was altijd JC’s geloof om het grote geld pas te laten verdienen door middel van het winnen van prijzen. Een basissalaris dat exponentieel stijgt met successen. In het huidige topvoetbal onbestaanbaar maar wel hoe bestuurder Overmars het nu zelf ervaart. Na het overweldigende afgelopen seizoen waarin de club heel goed heeft verdiend en doelstellingen zijn overtroffen, incasseert Marc een bonus van maar liefst twee (2) miljoen euro. Wel Bruto!

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – december 2019 (#75)

Mokum Magazine December 2019 1

IMPACT

In de anonieme vijfde colonne kan zeker een plek worden ingeruimd voor De Telegraaf. De Amsterdamse krant speelt al decennia lang een rol in de beeld- en meningsvorming over het hoofdstedelijke Ajax. Johan Cruijff had er zijn wekelijkse column en toen aan de vooravond van de Fluwelen revolutie hij Uri Coronel dreigde ‘kapot te schrijven’, ging ghostwriter Jaap de Groot dat natuurlijk voor hem doen in ‘De krant van wakker Nederland’.

Jaap doet inmiddels zijn kunstje bij Het Parool en Valentijn Driessen neemt nu de honneurs nadrukkelijk waar; in de krant maar ook op TV. De journalist die het aan tafel bij Veronica Inside overigens altijd opvallend vaak eens is met René van der Gijp en Johan Derksen, werd het doelwit van de fans toen hij Erik ten Hag weer eens kritisch had besproken. In Amsterdam was er even geen plaats voor commentaar op een trainer die deel uitmaakt van een prijspakkende ploeg die bovendien internationaal waardering oogst. Men was even klaar met hem en een vermeende volgende ‘hetze’ in De Telegraaf.

Valentijn was bovendien eerder niet naar de uitwedstrijd in Madrid afgereisd omdat Ajax zo goed als uitgeschakeld was nadat Real in Amsterdam (1-2) had gezegevierd. Ajax won er met 1-4. Zo wist hij ook te vertellen dat de Braziliaan Lucas Moura nooit scoort maar juist zijn hattrick leidde Tottenham Hotspur naar een ongedachte ECL finaleplaats. Het is allemaal onschuldig maar als je geschoren wordt, moet je stil zitten.

Terwijl Ten Hag zich vooralsnog baadt in voetbalonschendbaarheid, mag het daadwerkelijke effect van trainers en coaches wel degelijk tegen het licht worden gehouden. Jan Mulder roept al jaren dat die invloed niet overdreven moet worden. Van der Gijp bevestigde dat het Ruud Gullit was die de dienst uitmaakte en Cruijff en Piet Keizer vertelden aan Derksen dat als ze naar Rinus Michels hadden geluisterd, zij niets hadden gewonnen. Zij gingen hun eigen gang en dat is van alle tijden. Dušan Tadić en Donny van de Beek componeerden in Estadio Mestalla een (derde) doelpunt waar geen trainer debet aan is. Tadić bedenkt met de rug naar de goal, in de draai een steekpasje op een plotseling diepgaande Donny die afrondt en de deur in Valencia in het slot gooit. Zij vonden elkaar op een kruispunt van ingevingen.

Ajax speelt niet als een team dat onder leiding van een Robert Maaskant, John van den Brom of Dick Lukkien heel anders voor de dag zou komen. De signatuur van Ten Hag is onleesbaar. Bij hekkensluiter RKC ontsnapte de landskampioen aan een nederlaag. Erik klaagde na afloop over ‘11 BV’tjes’. Net als regelmatig onder Frank de Boer en Peter Bosz liet de instelling weer eens te wensen over. Wellicht kan hij daar een baanbrekend verschil maken want een juiste mentaliteit kan hij te allen tijde eisen.

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – november 2019 (#74)

 

 

KNUFFELBEER

In de week dat de voetbalwereld treurde om het verlies van Fernando Ricksen, de bon vivant die was bezweken aan de gevolgen van de vernietigende spierziekte ALS en op de dag dat Ajax in Eindhoven vergat van PSV te winnen, zond Fox Sports een indrukwekkende documentaire uit over Piet Schrijvers, de gewezen ‘Beer van de Meer’ die als zich door de onbarmhartige ontwikkeling van Alzheimer, steeds minder weet te herinneren.

Schrijvers kwam na het WK van 1974 via DWS en FC Twente naar Ajax om de haperende Heinz Stuy te vervangen. Zijn CV sprak boekdelen. In het seizoen 1971-’72 werd hij slechts 13 keer gepasseerd; een record dat nog altijd staat. In Amsterdam zou hij in 9 seizoenen uitgroeien tot een lijvige legende wiens overgewicht – anders dan decennia later bij Jeroen Verhoeven – niet tot discussies laat staan tot hoon uitnodigde. Hij droeg zijn kilo’s goed en straalde een onverzettelijkheid uit die een natuurlijk ontzag bij zijn tegenstanders inboezemde. Piet heerste niets ontziend in Ajax’s strafschopgebied en helemaal in zijn eigen doelgebied. Als hij ‘los’ riep, betekende dat in de praktijk ‘wegwezen’.

‘De Beer’ nam afscheid van zijn ‘De Meer’ in dezelfde laatste, tumultueuze wedstrijd voor Ajax van Johan Cruijff (14 mei 1983; 6-5). De vijf goals die hij die middag moest incasseren leken welhaast een opmaat voor zijn niet al te flatteuze nieuwe bijnaam bij zijn volgende club, (‘Het lek van’) PEC (Zwolle). Een jaar later speelde hij tegen JC in diens allerlaatste competitiewedstrijd. In de Rotterdamse Kuip trof Cruijff voor kampioen Feyenoord argeloos het doel tegen zijn oude ploeggenoot. In hun Amsterdamse jaren was scoren voor hem tegen Schrijvers het voorprogramma in De Meer. De supporters zaten al tijdens de warming up rond de Stadszijde gretig klaar om Johan, Pietje onder vuur te zien nemen. Van buiten het strafschopgebied wipte Cruijff de bal eerst op om die vervolgens vóór de stuit op goal te jagen; een gevecht waar beide zichtbaar van genoten. Rijkaard en Lerby deden ook wat pogingen maar het was vooral nummer 14 die Schrijvers inschoot als die tenminste niet de bal uit het net moest halen.

50 jaar Ajax (eerste) doelmannen. Gert Bals, Heinz Stuy, Piet Schrijvers, Hans Galjé, Stanley Menzo, Edwin van der Sar, Fred Grim, Bogdan Lobont, Hans Vonk, Maarten Stekelenburg, Kenneth Vermeer, Jasper Gillissen en André Onana. In de documentaire grapt de vertederende Schrijvers tegen Dick Schoenaker na hun ontmoeting met de huidige Algemeen Directeur dat hij ‘toch beter was (dan Van der Sar)’. Edwin is ongetwijfeld de meest complete keeper in de Ajax historie. Zijn techniek, lengte en reikwijdte maakten van hem een betrouwbare sluitpost. Vraag echter aan de fans wie ze het liefst op goal zien als een speler is doorgebroken, dan wil bijna iedereen dat Piet Schrijvers die klus opknapt. Een knuffelbeer!

Robert Leon ©

In Mokum Magazine – oktober 2019 (#73)

Mokum Magazine Oktober 2019 1